BLog

Nieuwste boven.


Blog 9 | Onwerkelijk



Op dit moment heb ik een trui aan, want de airco aan boord staat flink koud. Dat zou niet nodig zijn als de airco uitgeschakeld zou zijn, buiten is het namelijk een stuk warmer. Vanuit het zonnige, zanderige en drukke Afrika schrijf ik op dit moment.  Dat is inderdaad redelijk schokkend. Het is namelijk zover.


Half januari zijn we in onze ‘bubbel’ gegaan gezien dit een vereiste was voor Senegal, het land waar we nu te gast zijn. Net daarvoor brak COVID uit aan boord waardoor er op een zeker moment zo’n 60 personen tegelijk in quarantaine zaten en er uiteindelijk 19 besmettingen zijn geweest. Wonder boven wonder kwamen de laatste mensen uit quarantaine voordat we vertrokken vanuit Tenerife voor een 4 daagse overtocht naar de hoofdstad van Senegal, Dakar. Het onwerkelijke moment was aangebroken. Eindelijk, na een jaar (voor sommigen zelfs een stuk langer) kwam het er dan toch van en mochten we afsteken naar het ‘beloofde land’. Tijdens vertrek was het nog even hard werken, gezien het verplicht is om heel de bemanning te verzamelen/tellen namelijk vóór en aan het begin van de vaart. Dit om er zeker van te zijn dat iedereen er is. Dit werd gedaan door middel van een brandoefening, waarin onze afdeling een hoofdrol speelt. Altijd weer spannend maar wel gaaf om zo snel mogelijk alle resultaten binnen te hebben en te weten dat we compleet zijn en waar alle (toen zo’n 210) bemanningsleden zich bevinden. Dit doen we allemaal vanaf de brug (stuurhut van een zeeschip) wat tijdens de vaart natuurlijk de mooiste plek is om te zijn. De vaart verliep voorspoedig. Naast het spotten van schildpadden, walvissen, dolfijnen, vliegende vissen en lichtgevend plankton werden onze zeebenen flink op de proef gesteld. Je staat toch raar te kijken als de tafel waar je je brood aan staat te smeren opeens van onder je mes vandaan rijdt. Tevens zou deze dappere jongen het wel even zonder zeeziektepillen doen vanwege verschillende horrorverhalen over de lange bijwerkingen en dat ging voor redelijk lange tijd goed. Het probleem was echter dat we veel te snel gingen doordat de stroming en de wind van achter kwamen en we dus de laatste dag een beetje rondgezworven hebben voor de kust van Senegal. Hierdoor kwam het schip schuin op de golven te liggen en moest ook mijn maag eraan geloven. Uiteindelijk kan ik wel zeggen dat ik op volle zee letterlijk over de reling heb gehangen om mijn overtollige halfverteerde voedsel te kunnen dumpen, wat op zich best een beleving is. Na deze enkele fantastische dagen op de machtige zee kwam de kust van Dakar in zicht. Het gevoel de haven binnen te varen en het schip vast te knopen in Dakar was onbeschrijfelijk.

Dezelfde dag nog werd er een begin gemaakt met het opzetten van onze tenten die functioneren als een verlengde van het schip. Hier doen we onderzoeken, voorbereiding voor operatie en ook revalidatie. Ook is het ziekenhuis in drie weken van sea-safe (alles uitgeschakeld, opgestapeld en vastgebonden) naar een werkend, brandschoon en professioneel ziekenhuis omgetoverd. Ook in receptie was het druk aangezien we bijvoorbeeld op de derde dag in Senegal al meer dan 30 nieuwe bemanningsleden mochten verwelkomen aan boord. Ook hebben we mensen vanuit Senegal bij ons werken die elke dag naar ons schip komen (day crew). Op dit moment zijn we gegroeid richting 300 vaste bemanningsleden en zo’n 130 day crew. Een lekker drukke boel dus.


Inmiddels hebben we onze eerste patiënten aan boord mogen verwelkomen en zijn de eerste operaties achter de rug. De eerste weken hebben de ingrepen vooral te maken met vergroeiingen of gezwellen in het gezicht en met vloeiende vrouwen wat hier ook een veelvoorkomend probleem is. Voordat de patiënten kwamen heeft het personeel een rondleiding gehad om te zien hoe het ziekenhuis geworden is. Dit was voor mij echt het moment dat ik besefte dat het gaat gebeuren, dat we er klaar voor zijn en dat we een enorm professioneel en uitgebreid ziekenhuis ergens onder mijn bed hebben. De tweede dag na de start moesten de operaties alweer worden stilgelegd vanwege nieuwe COVID gevallen. Gelukkig kon aan het einde van de dag het werk weer hervat worden. Ook was er een chirurg die op het laatste moment zijn komst moest annuleren. Wonderlijk genoeg werd er binnen 24 uur een andere gevonden. De nieuwe IC bedden arriveerden na een proces van maanden op de eerste dag van de operaties. Een CT scanner die kapot ging en op miraculeuze wijze toch opeens weer werkte. En dit soort dingen gebeuren zoveel dat onze ziekenhuis-directrice een wonderen-lijst bijhoudt op haar whiteboard.

Het is onwerkelijk en zo’n zegen om het werk nu te zien gebeuren. Er is veel tegenop gekomen, er zijn veel problemen geweest, er waren altijd wel redenen om niet te gaan, COVID lag altijd op de loer, echter toch is onze missie blijkbaar niet over. Er gebeuren hier soms vreemde dingen die verwarring, onveiligheid en onzekerheid geven. Recent verwoordde iemand het zo duidelijk; het zendingsveld is geen christelijke speeltuin maar een oorlogsveld. De geestelijke strijd is orde van de dag. Bij u thuis wellicht net zo goed, echter is het hier misschien meer zichtbaar. God is sterker, Hij zorgt voor ons, het is Zijn schip en Zijn missie. Ondanks dat het soms moeilijk was om erin te blijven geloven heeft Hij het bewezen. Dat geeft ook hoop en vertrouwen in de toekomst die ongetwijfeld enorm onzeker is.  Maar niets is zekerder dan een leven met Hem. Dat kan hier, maar dat kan ook in Nederland.


Tijd om af te sluiten. Ontzettend bedankt voor de lading kaarten die ik heb gekregen voor kerst, nieuwjaar en voor mijn verjaardag. Ontzettend gewaardeerd! Ook dank voor uw gebed, ik voel me gedragen. Tenslotte, dank voor de verwonderende en verrassende giften. God zegene u. En Afrika, en alle eindjes van deze wereld.

Dat van harte,

Jako


P.S. bovenstaande operatie betrof slechts het verwijderen van een borstel onder een A4 papiertje

P.S. P.S. voor een filmpje klik op de volgende link: https://youtu.be/fUEtVakwPwI