BLog

Nieuwste boven.


Blog 8 | Ter zee, ter land en ter lucht

Proberend de juiste woorden te vinden zal ik maar gewoon verder gaan waar ik de vorige keer gebleven ben. Hoog in de lucht blijkt een ideale plek te zijn om gedachten en ervaringen aan het touchscreen van mijn tablet toe te vertrouwen. Want ook deze keer zweef ik ergens in de hogere sferen van deze aardkloot. Net bedacht ik me dat vliegen in ieder geval altijd zo’n 24 kilometer meer kost dan rijden of varen. Je moet namelijk eerst naar twaalf kilometer hoogte om uiteindelijk weer gewoon terug te zakken naar nul. Het is net het echte leven. Het lijkt moeite te kosten en onzin te zijn. Maar het geeft juist zoveel terug. Uit je veilige comfort-zone gaan geeft een ander beeld op de wereld. Minder gedetailleerd, verwarrend, soms mistig door laaghangende wolken. Echter geeft het ook een uniek perspectief, toont het de grote lijnen en doet het grote bergen kleiner lijken. Veel mensen denken wellicht dat het lastig is om huis en haard te verlaten. En in zekere zin is dat zo. Echter heeft God mij hier op voorbereid voordat ik ging, mij losgemaakt van mijn ‘oude leven’ en een vast vertrouwen gegeven dat elke weg die Hij met mij gaat de beste weg is. Ik ben niet alleen. In grote en kleine dingen merk ik dat Hij er is en dat Hij zo ontzettend goed voor me zorgt dat ik geen ander leven zou willen dan dit. Het afgelopen jaar is een jaar geweest als nooit tevoren, met zowel hoog- als dieptepunten. De struggles met de Engelse taal waardoor ik me weleens alleen voelde, de soms verwarrende verschillen met andere Christenen, het telkens omvallen met jezelf en de constante veranderingen van situatie, toekomstperspectief en verblijfplaats waren soms lastig. Maar ook ontzettend leerzaam. En het heeft me duidelijk getoond dat God trouw is en doet wat Hij zegt.


Dan Aruba. In mijn vorige blog heb je gelezen dat ik via een niet-Europees land moest reizen vanwege een inreisverbod van Europeanen naar de Verenigde Staten. Vanwege een connectie die voor onderdak kon zorgen werd het dus Aruba. Op Aruba gaat alles anders, het leven gaat enkele versnellingen langzamer. Het lijkt iets minder ingewikkeld en vrolijker. Wellicht door de vele vakantiegasten en de hoge temperaturen. Hoe dan ook, het was een goede tijd. Wel was het wat lastig in het begin. Alleen in een huisje midden op Aruba. Vrijwilliger en dan vakantie. Weliswaar noodgedwongen om naar Texas te kunnen, maar toch. En dan; genieten van het moment of toch maar hand op de knip en zo snel mogelijk weer wegwezen? Het was een uitdaging om m’n houding daarin te vinden, echter lukte dat na enige dagen gelukkig wel en heb ik in alle rust ontzettend genoten van het mooie eiland, de natuur, de machtige zee, de wonderschone onderwaterwereld en de lange nachten. Dank aan de mensen van de lokale hervormde gemeente in Piedra Plat voor hun gastvrijheid en hulp! Ik was niet als enige voor Mercy Ships op Aruba. Vier Nederlandse gezinnen waren daar ook, op doorreis voor de OnBoarding cursus in Texas. Na deze twee heerlijke weken zijn we doorgevlogen naar Dallas en kwamen we na een anderhalf uur lange autorit aan in Lindale TX. Hier is het hoofdkantoor van Mercy Ships; een enorm terrein met huizen, schuren, kantoren en meren en bossen. Een waar Eldorado en zo fantastisch mooi groen…


De cursusweken zijn ontzettend waardevol geweest. Waar ik vooral lessen verwachtte over de levensstijl aan boord, het omgaan met andere culturen en het leven en werken met dezelfde mensen, ging het naast deze zaken vooral ook over de wortels van Mercy Ships, God als Basis in onze organisatie, geestelijke strijd, bidden en zelfontwikkeling. De lessen begonnen vroeg in de ochtend vanwege het feit dat we (online)deelnemers hadden van ergens bovenin Canada tot Spanje, Zweden en Benin. Terwijl het bij ons vroeg begon, was het voor de Zweden al ergens in de middag. Het fysiek aanwezig zijn ervoer ik als groot voordeel, ook vanwege het feit dat we met elkaar zoveel meegemaakt hebben en ik ervaringen heb opgedaan die mij nu tijdens mijn diensttijd voor Mercy Ships van pas komen. Ook in Texas waarde COVID rond, en dat is ons niet voorbijgegaan. Hierdoor werd onze eerste lesweek geannuleerd wat een grote teleurstelling was, echter verzekerde iemand me ervan dat dit heel normaal is voor Mercy Ships TX. De duivel wil niet dat wij uitgerust worden met een goede basiskennis waardoor ons leven aan boord gemakkelijker, begrijpelijker en godvruchtiger wordt. Dit opende mijn ogen voor een totaal nieuw aspect van het dienen hier. Namelijk; waar God werkt komt de duivel ook. Veel mensen ervoeren een geestelijke strijd in deze weken. Toch hebben we de benodigde lessen kunnen volgen en werden de meeste mensen pas positief getest toen we alle lessen gehad hadden.


Na deze leerzame tijd was het dan eindelijk tijd om naar huis te gaan. Terug naar Nederland. Het liep allemaal nogal anders dan gepland echter gelukkig heb ik nog enkele weken echt thuis kunnen zijn. Thuiskomen voelde vreemd, wat is uiteindelijk thuis? Leven uit een tas was nog steeds aan de orde. Ik heb ervaren dat vooral de mensen om je heen je thuis maken tot een echt thuis. Het was fantastisch om mijn ouders, broers, schoonzus, neefjes en m’n vrienden weer te zien. Hoewel het een drukke tijd was met veel sociale verplichtingen heb ik ook de kans gekregen om uit te rusten. Het was goed, het wandelen in eigen polder, het gaan naar eigen kerk, het slapen in eigen bed, het afdrogen met een zongedroogde handdoek, het tikken van de regen tegen mijn slaapkamerraam en het eten van een goeie Rotterdamse kapsalon. Op een gegeven moment begon het toch wel weer te kriebelen om te vertrekken. Het was goed geweest, de arbeid riep weer en het water lokte.


En dan nu een sprong naar Tenerife waar we weer aangemeerd zijn. Inmiddels ben ik alweer enige weken aan boord. Het is druk als tevoren. Ik ben weer terug in mijn positie als hoofd receptionist, echter door personeelstekort doe ik er ook andere zaken bij zoals trainingen verzorgen en de zondagse muziekgroepen coördineren. Minder mooie dingen gebeuren ook aan boord zoals mensen die ons schip en onze gemeenschap vrijwillig of begeleid vroegtijdig verlaten, spanningen tussen groepen en op sommige plekken een zwaar personeelstekort. Daarom is het belangrijk om hier maar een beetje bij de dag te leven. Elke dag zal voor het zijne zorgen.


We bidden en hopen terug te kunnen naar Senegal in januari. De screening van patiënten is al begonnen en operaties worden al ingepland. Ik denk dat de bemanning het nodig heeft, om de springende kinderen en strompelende patiënten te zien. Om echt hoop en genezing te gaan brengen aan de allerarmsten. Maar voor nu blijven we dat nog maar even hier aan boord doen. Zolang God het wil.


Met een speciale dank aan allen die mij gesteund hebben en blijven ondersteunen door onder andere gebed, vriendschap, mobiliteit en geld.


Hoezee,

Jako