BLog

Nieuwste boven.


Blog 6 | Stabiliteit tijdens instabiele tijd


De winden van Tenerife blijven waaien, de zon blijft schijnen en het water klotst nog steeds zachtjes tegen het schip. In deze roerige tijden zijn er eigenlijk nog best veel dingen die gewoon hetzelfde blijven, die stabiel zijn. Je zou het soms niet denken, maar stabiliteit is nog in veel aspecten te vinden. Al kan het soms ook een gecompliceerd verhaal worden; onze kapitein zegt namelijk dat ons schip zo stabiel is, dat ze daardoor voor geen meter vaart. Deze omgebouwde Deense Ferry heeft namelijk in een vroeger leven complete treinstellen vervoerd, en heeft daarom een hele platte bodem. De boeg en de spiegel (voorkant en achterkant van het schip in matrozentaal) konden helemaal openklappen wat dus weer speciaal gemaakt was voor de trein om in en uit te rijden. Maar goed, volgens de kapitein vaart hij dus voor geen meter. Ik zou zeggen; over-drijven is ook een vak. Precies wat een ferry doet. En dat doet onze kapitein dus ook nog steeds. Ook weer iets dat gewoon hetzelfde is gebleven.




Wat ook hetzelfde is gebleven is onze locatie: Tenerife. Helaas zijn we nog steeds niet naar Afrika, en dat gaat voorlopig niet gebeuren ook. We hebben recentelijk te horen gekregen dat we dit jaar niet meer terug gaan naar Afrika vanwege de huidige toestanden in de wereld. Dat was een tegenvaller. Het is iets waar we als bemanning erg naartoe leefde, waar we ontzettend naar uit zagen, waar we altijd over praatten; straks als we weer terug gaan naar Afrika… Helaas is de tijd niet rijp, laten de omstandigheden het niet toe. Het zorgt soms voor veel vraagtekens, ondanks dat ik weet dat we onze tijd nuttig (gaan) besteden en dat we ook op dit moment een mooie tijd hebben, veel van elkaar leren en nog steeds op missie zijn. Anderzijds maakt het geen verschil waar we zijn. Ik weet dat ik hier moet zijn, dat God mijn weg hierheen leidde, en dat Hij daarbij geen voorwaarden heeft gesteld wat betreft de locatie. Daar veranderen de toekomstplannen niets aan.

Het kan echter best een moeilijke tijd gaan worden. We gaan namelijk voor 3 maanden in droogdok. Dat is opzich geen ramp, we kunnen namelijk op het schip blijven wonen, echter zijn er wel veel beperkingen. Alle gezinnen moeten van boord af, de stroomtoevoer is beperkt en de airco werkt niet zonder zeewater. Van een ervaren persoon hoorde ik dat het binnen in het schip dan zomaar 35 tot 40 graden kan gaan worden. Af en toe kan de stroom ook zomaar uitvallen. En de trap om het schip af te kunnen gaan is zo afschrikwekkend hoog dat je het wel laat om zomaar even op de wal te gaan kijken. Het zal in ieder geval anders zijn dan nu, maar we zullen zien. Buiten slapen schijnt een reëel alternatief te zijn. En dat heeft dan ook wel weer wat toch?



Inmiddels ben ik sinds maart werkzaam in de Receptie. Na een inwerkperiode van enkele dagen was ik dan echt gepromoveerd tot Receptionist. Het is een job waar ik ontzettend van geniet en ook heel enthousiast van wordt. De Receptie is een van de meest centrale plekken aan boord. Wij zijn het visitekaartje van de Africa Mercy en dat is fantastisch. Veel dingen zijn in ons beheer zoals alle sleutels van de slaapcabines, communicatiemiddelen zoals radio’s en mobiele telefoons, auto’s, telefoonnummers, pager nummers en schip articles (officiele scheepsdocumenten). Daarnaast is het onze taak om vragen te beantwoorden van bemanningsleden, om nieuwe mensen in te schepen, om vertrekkende mensen te begeleiden en om verschillende services te bieden. Daarnaast is het ook belangrijk om een luisterend oor te zijn voor iedereen, vriendelijk te zijn en gastvrijheid uit te stralen. Dat laatste is misschien nog wel het leukst van de hele job; er zijn voor mensen, hun dag een stukje beter maken en hun tijd aan boord comfortabel te maken.

Naast deze taken is er onze belangrijkste taak: de veiligheid aan boord waarborgen. De receptie is 24 uur per dag, 7 dagen per week bemand en dat is niet zonder reden. Allerlei soorten veiligheidsdetectoren vanuit het hele schip komen uit op het ‘Fire Panel’ dat in de receptie gepositioneerd is. Dit is eigenlijk een computer die al de gegevens van deze detectoren verzamelt en een seintje geeft op het moment dat er brand is of rook waargenomen wordt. Aan de hand daarvan onderneemt de receptionist actie door de juiste mensen te informeren, checks uit te voeren en soms het brandalarm te activeren. Het gevoel dat door je heen gaat als je die knop indrukt is fenomenaal. Onbeschrijfelijk. Dat is echt een toverknop en in een ogenblik verandert het schip van een denkbeeldige goedzakkerige Labrador in een welgetrainde Duitse Herder. Het werk wordt achtergelaten en iedereen snelt naar de verzamelplekken. De Fire Teams gaan naar de plek des onheils, het medisch team bereid zich voor op slachtoffers, de bewakers staan klaar om alles bij de uitgang in goede banen te leiden en de cabin checkers doen hun ronde om te controleren of er niemand meer in de hut is achter gebleven. Zelf ga ik naar de brug (stuurhut) van waaruit alle teams worden aangestuurd om me daar te focussen op het verzamelen en traceren van elk bemanningslid en missende bemanningsleden op te sporen. Een interessante klus, en elke keer weer spannend, zeker als er wat mensen zijn ingezet om zich expres te verstoppen of om tegen te werken. Voor de mensen die wel van een beetje spanning houden is het echt een hoogtepuntje van de week.




Het werk is erg druk en onregelmatig. Doordat ik nu werk in een 24-uurs rooster zijn mijn diensten erg verschillend wat vaak zorgt voor een rommelige dag. Gelukkig hoeven we al een poos geen nachtdiensten meer te draaien doordat de bewakers deze diensten hebben overgenomen. Mijn takenpakket is redelijk uitgebreid gezien ik inmiddels Hoofd Receptionist ben geworden. Een ontzettend mooie uitdaging en ik ervaar het als een zegen om m’n kennis en ervaring te verbreden in het leiding geven aan een team en in het dragen van meer verantwoordelijkheden. Naast m’n officiele baan help ik ook in andere afdelingen waar soms handen tekort zijn. Zo ben ik soms opeens auto’s aan het wassen voor ‘Transportation’, dozen vol met bevroren vlees aan het sjouwen voor ‘Supply’ of haren aan het knippen voor andere bemanningsleden omdat er geen kapper aan boord is. Ja, tegenwoordig speel ik dus de kapper, echter alleen onder de voorwaarde; niet goed = kaal. Verrassend veel mensen gaan daar akkoord mee, ik zou zelf toch wel eerst drie keer nadenken. Maar als ik het zelf mag zeggen lukt het best aardig. Hier op het schip is altijd iets te doen en hoef je je geen moment te vervelen. Het nadeel van wonen op je werk, of werken in huis (boot?) is dat de verleiding erg groot is om altijd maar te werken. Maar ach, ook dat is een leerproces.




Mijn geluksmomentjes zitten hem in kleine dingen. Ik voel me gelukkig wanneer ik een goed gesprek heb met iemand over dingen die er echt toe doen in het leven. Ook voel ik me gelukkig als we met onze muziekgroep de zang mogen begeleiden en als we dan merken dat God erin mee komt, dat het mensen raakt en dat God ermee geeerd wordt.

En ik voel me gelukkig als ik iets mag omroepen door de omroepinstallatie. Wat het is, geen idee. Maar het is gewoon geniaal.




Waar de wind ook waait, waar we ook belanden, waar we ook op af koersen; veel verandert maar God blijft wel Dezelfde. Nu, en in de onbekende toekomst. Dat is de meest stabiele zekerheid die er bestaat.


Hoezee,


Jako