BLog

Nieuwste boven.


Blog 4 | Inburgeren



Het is alweer een tijd geleden dat ik m’n er-vaar-ingen aan boord van dit schip middels een blog heb gedeeld. Vaak vallen de plannen om te schrijven in het water en is het altijd weer even vissen naar een beter moment om m’n gedachten op papier te zetten. Enfin, dat zijn weer genoeg woordgrappen voor deze keer, ik zal nu maar van wal steken (sorry, dit was echt de laatste). Inmiddels ben ik aardig ingeburgerd, weet ik de weg op het schip zonder te verdwalen en ken ik zo goed als alle namen van de zo’n 120 aanwezige bemanningsleden. We hebben een drukke periode achter de rug, ik heb me bepaald niet hoeven te vervelen. Nu is de rust weer een beetje wedergekeerd na kerst en nieuwjaar en vallen we in ons vertrouwde ritme terug.


Laat ik eerst maar eens wat schrijven over de werkzaamheden, ik krijg namelijk vaak de vraag wat we eigenlijk aan het doen zijn nu we ‘werkeloos’ in Tenerife liggen te wachten om terug te kunnen keren naar Afrika. Nou, werkeloos is het bepaald niet. In de achterliggende tijd is er ontzettend veel onderhoud uitgevoerd op allerlei gebieden. Zo wordt er in het ziekenhuis nieuwe apparatuur geplaatst, is de vloer gerepareerd, worden er nieuwe voorzieningen geplaatst in de ziekenkamers en talloze andere verbeteringen uitgevoerd. Daarnaast is er bijvoorbeeld op de brug (stuurhut) een grote operatie aan de gang geweest om een belangrijk besturingsgedeelte van het brandalarm te moderniseren, wordt er een nieuwe kraan op het dek geplaatst, wordt het schip ontdaan van roest en opnieuw in de verf gezet, is er een nieuwe filterinstallatie gerealiseerd voor het zwembad, zijn er nieuwe wasmachines en drogers geïnstalleerd, worden er gaten gedicht in de romp van het schip, worden de cabins verbouwd en ga zo maar door. Op dit moment wordt er hard gewerkt dus, er moet zelfs geselecteerd worden welke klussen er gedaan gaan worden en welke niet. Doordat we met een kleine bemanning zijn is het gewoon ontzettend veel werk en terwijl moet er ook gekookt worden, moet de receptie bezet blijven, moet er schoongemaakt worden, moet de HR nieuwe mensen op het schip zien te krijgen, moet de Hospitality-afdeling de slaapplaatsen regelen, moet de winkel open zijn, moeten de kinderen les krijgen, moeten de generatoren blijven draaien, de airco’s werkend blijven, de watertank op peil blijven en moeten alle auto’s ook onderhouden en schoongemaakt worden (van het zout hier worden ze niet mooier, en het schip ook niet). Er wordt hier dus bepaald niet stilgezeten. Behalve als er vakantie is (ja dat hebben we ook af en toe) en dan proberen we daar ook volop van te genieten.


En dan de feestdagen, die zijn voorbij gevlogen. Ook vooraf werd er veel aandacht aan geschonken zowel in activiteiten als in de kerkdiensten. Dit jaar was het anders dan alle andere jaren, maar ieder heeft zich tomeloos ingezet om er een fijne tijd van te maken, ook omdat er mensen zijn die (veelal uit de US) vanwege regelgeving niet de haven uit mogen en dus al maandenlang niets anders hebben gezien dan het schip en anderhalve kilometer kade. Er werd dus groots uitgepakt met muziekavonden, spelletjesavonden, een quiznight, een wedstrijd wie de mooist versierde deur heeft, een wedstrijd wie het meest creatieve huis van deeg kan maken, en een wedstrijd wie het mooiste masker maken kan. Ook was er een avond georganiseerd waarin alle nationaliteiten een specialiteit konden aanbieden wat in het desbetreffende land tijdens kerst of wintertijd veel gegeten wordt. Uiteraard konden de Hollanders niet ontbreken en hebben we een kraam in elkaar geklust voor de poffertjes, appelflappen, chocolademelk en de sjoelbak! Vooral de sjoelbak was een hit, maar ook de Amerikanen scoorden punten met hun ‘sneeuwballengevecht’ (lees papierproppengevecht). Vooral kerstavond was erg bijzonder. Doordat we niet binnen mogen zingen in verband met de COVID-regels hebben we en zangdienst gehouden buiten op het bovenste dek. Zo was er met enkele pallets een podium gemaakt voor de muziekanten en hebben we zomaar een uurtje heerlijk kunnen zingen onder de blote hemel. Dat maakt best indruk, onder de fonkelende sterren, op een schip drijvend ergens aan een kade langs de oceaan, op missie.


Op kerstochtend bleek dat het en traditie is om elkaar te verwennen met allerhande cadeautjes. Vooraf was bekendgemaakt dat iedereen een schoen buiten de deur moest zetten, maarja dan verwacht je misschien een paar snoepjes of een reep chocolade. Nu weet ik niet welke schoenmaat normaal is in Amerika, maar als het werkelijk in m’n schoen gepast had, had ik op eigen voeten hierheen kunnen varen.


Ook nieuwjaar was een belevenis, gezien het dit jaar op de Afrikaanse manier gevierd werd. Dat betekent veel zingen en dansen. Om zeven uur was de kerkdienst, en daarna lekkere ordinaire Hollandse oliebollen, heerlijk! Daarna was er muziek en dans. Vanaf half 12 waren we weer buiten te vinden en hebben we liederen gezongen. Vanaf 10 voor 12 ging de kapitein voor in gebed waarna enkele seconden voor 12 de scheepshoorn werd geblazen. Na een uitgebreide nieuwjaarwenssessie werden de Afrikaanse liederen aangeheven, wat overigens heel makkelijk mee te zingen en te spelen is. Het gemiddelde Afrikaanse lied is 25 keer 4 zinnen herhalen, dus daar hoef je niet voor gestudeerd te hebben. Het is schitterend om mensen te zien genieten en op te zien gaan in de liederen. Daarnaast zijn de Afrikaners zo beweeglijk dat ze al beginnen te dansen zodra je maar per ongeluk je vork op de grond laat vallen. Bij wijze van spreken dan. Dat is wel even een verschilletje met deze Europese stijve hark.


En nu zijn we weer in het oude ritme (haha ‘ritme’) en ben ik gewoon weer aan het werk. De verschillen in culturen blijven toch fascinerend om te zien. Je komt vooral achter deze verschillen als je met elkaar praat of eet. M’n kamermaatje had bijvoorbeeld op traditionele wijze een vis bereid. Ten eerste was de saus die erbij zat zo pittig dat zelfs ik goed kon dansen op dat moment, al was de vis zelf wel erg smakelijk. Volgens mij gooien ze in Afrika overal peper doorheen, want hij zat zelf bij hoog en laag te beweren dat hij er haast niks van proeven kon. We zaten heerlijk te genieten, totdat het moment kwam dat meneer werkelijk kop en al aan het verorberen was. Op deze momenten beseffen we dat onze culturen best verschillen. Waar wij meer weggooien dan opeten wat een vis betreft, maken andere culturen dankbaar gebruik van elk stukje. En de kop schijnt zelfs het best te smaken...

Ook in gesprekken komen de verschillen terug. Zo vertelde mijn collega uit Benin me dat het toch wel gek is als je een baan hebt en geld hebt om een huis te kopen maar nog geen gezin ‘gestart’ bent door een vrouw te trouwen. Dat is toch het eerste wat je hoort te doen op mijn leeftijd. En aangezien hij ook een beetje Nederlands kan, gaat het dus heel de dag door: hoe is jouw friendin? Hoe is jouw frouw? Geen frouw?? Waarom???


Verschillen zijn er, heel duidelijk. In gewoontes en tradities maar ook in muziek en kleding. Het dwingt me om na te denken over bepaalde keuzes die voor mij heel normaal zijn maar voor anderen niet logisch zijn. En andersom is dat net zo goed. Ik bid om anderen te zien zoals God ze ziet. M’n blik wordt hier aan boord breder en doet me de persoon waarderen zoals deze is. Door je in te leven in andere culturen leer je ontzettend veel, wordt je blik wijder en blijft uiteindelijk de kern over.


Het wordt weer tijd om te stoppen. Bijna tenslotte. Iedereen ontzettend bedankt voor de berichten en telefoontjes rondom de feestdagen en nieuwjaar. Binnen acceptabele tijd reageren, terugbellen of -appen is soms een uitdaging maar weet dat ik het ontzettend waardeer en altijd weer uitkijk naar berichtjes uit het koude Holland. Ook dank voor uw en jouw gebed voor ons en ons werk. Dat hebben we hard nodig.

Tenslotte. Soms merk je niet eens dat je op een schip zit. Dat was wel een tegenstelling met een poosje terug toen een storm het eiland teisterde en deze precies uit een gevoelige hoek kwam. Waar er veel mensen waren die redelijk duizelig en naar werden vond ik het (sorry) eigenlijk wel een welkome afleiding. De stabiele flat veranderde in een bewegend en bonkend geheel. Heerlijk. Heb je in ieder geval het idee dat je op een schip zit. Het werd zelfs nodig om het schip met enkele trossen wat beter vast te maken aan de kade om schade of losslaan te voorkomen. En dat doet me nu denken aan een schip en Kade van een ander kaliber. De Heere Jezus, de enige Rots in deze woelige wereld vol stormen van moeiten, ziekten, zonden en fouten. Er is geen rust totdat je trossen vast zijn aan deze Rots, want dan alleen is de toekomst zeker, is het schip veilig en de aankomst zeker. Christus aan het roer koerst altijd naar de juiste richting.


Allen een ‘behouden vaart’ toegewenst in 2021.


Met een hartelijke groet,

Jako