BLog

Nieuwste boven.


Blog 3 | Tijd vliegt



De tijd vliegt, het is alweer best even geleden dat ik mijn vorige blog schreef. En dat is niet verwonderlijk, want de vrijheid riep, de arbeid lonkte en de frisse lucht vroeg alle aandacht op. En de community niet te vergeten.

Eindelijk was het dan zover dat de deuren van m’n cabin open mochten en ik de vrijheid tegemoet mocht lopen. Een redelijk euforisch gevoel gaf dat. Eindelijk kon ik ontdekken dat het piepje dat ik altijd hoorde afkomstig was van het pinautomaat, en dat de accutol die ik elke dag hoorde ratelen gebruikt werd om de rolluiken van de shop te sluiten. En dat het gewrijf over m’n deur te maken had met de 4-maal-daagse desinfectierondes van alle deurgrepen en overige aanraakdelen. Het schip verkennen was een hele vreemde gewaarwording, en het is groter dan ik dacht. En ingewikkelder, met trappen over het hele schip.

Na m’n vrijlating ben ik verhuisd naar een andere cabin, een 6-persoons kamer waar ik samen met een jongen uit Siërra Leone gebruik van maak. Hier heb ik een eigen bed, kast en een bureau, alles afgesloten door een gordijn voor de nodige privacy. Driemaal daags wordt er in de ‘Dining Room’ een fantastisch buffet bereid waar ik elke dag weer van geniet. En los daarvan is het uiteraard een gezellige boel tijdens het eten. M’n was kan ik wassen in de ‘Laundry Room’ en zelfs zou ik m’n eigen maaltje kunnen bereiden in de personeelskeuken. Niet dat ik dat doe, maar theoretisch zou het kunnen... :-). Werkelijk aan alles is dus gedacht, het enige dat telt is dus de ervaring. En laat dat nou bij mij 0,0 zijn. De eerste weken hier zijn memorabel en vol met overwinningen; m’n eerste was gedraaid in heel m’n leven, m’n eerste overhemd gestreken en zelf m’n bed verschoond. Ontberen doet waarderen, bedankt ma.

En dan het werk. Ik ben aangesteld als housekeeper, en dat doe ik dus inmiddels twee weken. Ondanks m’n vooroordelen is het eigenlijk best mooi, gezellig en vooral dankbaar werk. De eerste twee weken heb ik meegelopen op deck 5, de meest drukke verdieping van het schip met o.a. de ship shop, het café, de receptie en veel kantoren. De taak van housekeeping is om het schip netjes en schoon te houden, maar ook om o.a. de uniformen van andere afdelingen te wassen. Zodoende zijn we de dag druk met onder andere dweilen, stofzuigen, toiletten schoonmaken, handgrepen desinfecteren, trappen schoonhouden en prullenbakken legen. Het is eenvoudig werk, maar met het team is het fantastisch om te doen, èn we horen de hele dag vele uitingen van dankbaarheid afkomstig van de bemanning. Het team bestaat uit mensen afkomstig van Benin, Congo, Madagaskar, Zwitserland en Nederland, al is het team erg klein op dit moment. Naast vrijwilligers zijn er ook mensen aan boord die veelal uit arme landen afkomstig zijn en een vaste aanstelling hebben op het schip, om zodoende alle posities gevuld te kunnen krijgen en deze mensen een vastigheid, voorziening in levensbehoefte en een klein salaris te kunnen aanbieden. Deze personen zijn gewoon onderdeel van de bemanning en draaien volledig mee. Voor Housekeeping bestaat normaalgesproken de dag- en nachtdienst totaal uit zo’n 24 mensen, waar we nu echter met slechts 5 personen werkzaam zijn. Uiteraard zijn sommige taken gereduceerd en heeft het desinfecteren meer prioriteit gekregen door de huidige situatie. Nu zijn we dus met een klein gemixt clubje en dat gaat fantastisch. Het leuke van zo’n multiculturele bemanning is dat ik meer talen per dag hoor dan in een gemiddeld daagje Rotterdam. Engels is de voertaal, echter zijn we er zeker niet vies van om elkaars taal te leren spreken. De vraag ‘how are you’ verandert richting een Fransman vlekkeloos in ‘ca va’, naar onze Spaanse medemens in ‘com estas’ en naar m’n Duitstalige collega’s in ‘wie gehts’. Uiteraard doet de Nederlandse taal ook vrolijk mee, al komt de kennis van sommigen niet verder dan enkel het woordje ‘lekkerding’. Wie ze dat geleerd heeft ben ik nog niet achter gekomen. Vooral de woorden met een R of G blijkt een uitdaging voor de meesten, maar het blijft lollig om uit de mond van een Afrikaan te horen ‘hoe was de pauze?’, of om een Amerikaanse de Rotterdamse versie van ‘Ja toch niet dan’ aan te leren. En maak je je te druk dan hoor je op z’n Amerikaans Haags; ‘rustaaagghhh!’.

Dit weekend is Sinterklaas ook onthuld op het schip. Ik zeg onthuld, hij is namelijk twee weken geleden reeds gearriveerd in verband met de verplichte quarantaine van veertien dagen. Vrijdagavond mocht ieder z’n schoen buiten de deur zetten, en zijn we met de Nederlanders op stap gegaan om ze te vullen (en om ze een gang verder te zetten, bij een andere kamer te plaatsen of ze te verstoppen). Een echt Hollands feest dus hier in Tenerife al moesten we sommige mensen werkelijk uitleggen dat Sinterklaas niet ècht twee weken in quarantaine had gezeten maar dat hij nep was. Werkelijk elk feest wordt meegepakt, of lees het anders, elke mogelijkheid wordt aangegrepen om vooral veel te mogen eten en veel gezelligheid te kunnen hebben met elkaar.

In het weekend zijn de meeste afdelingen vrij en wordt er vooral gerust. Uitsluitend de onmisbare beroepen uiteraard, waaronder ook de Housekeeping valt. Dit zorgt er voor dat ik soms op zaterdag op zondag moet werken, al zijn de taken op die dagen sterk gereduceerd. Verder wordt er op zondag een dienst gehouden waar ik graag naartoe ga. De afhankelijkheid wordt gevoeld, wat zich onder andere uit in onze start van elke werkdag met een dagopening in de vorm van Bijbellezen en gebed. Ook op bijeenkomsten en trainingen wordt niet geschroomd om Gods naam te noemen, en Zijn Naam klinkt dan ook door in werkelijk alle hoeken van het schip. Dit had ik niet zo verwacht in deze vorm, sterker nog, ik leer hier ontzettend veel van de mede-bemanningsleden die me soms lessen leren die van onschatbare waarde zijn. Juist door deze gemixte culturen wordt je gedwongen om na te denken over wie je bent, waar je voor staat en waarom je welke keuzes je maakt. En dat doe je dan ook, zeker als een Afrikaan je uitlegt dat ‘jullie westerlingen niet echt weten wat het is om God in de kleinste dingen nodig te hebben gezien jullie je nooit zorgen hoeven te maken over eten of andere dingen’. Als een leeftijdsgenoot me vertelt dat men hem heeft opgesloten om zijn familie op een corrupte manier geld af te dwingen, of een ander vertelt dat hij maar een enkele maaltijd per dag had, dan is dat soms redelijk confronterend en onderstreept dat de enorme verschillen in de wereld. Woorden van de Heere Jezus schieten soms in m’n gedachten, het is gemakkelijker dat een kameel gaat door het oog van de naald...

Al met al weer aardig wat nieuws. James gaat afsluiten (ja ik heb een nieuwe bijnaam). De volgende keer hoop ik wat te schrijven over wat er allemaal op het schip gebeurt nu we stil liggen in Tenerife en hoop ik wat te schrijven over de plannen voor de toekomst. Dit weekend zijn we heerlijk naar het strand geweest, we kunnen namelijk inschrijven voor verschillende uitjes in een omtrek van maximaal 15 kilometer om het schip. Het was fantastisch, even los van het werk en genieten van het warme oceaanwater. In de stralende zon en blauwe lucht spring ik met horloge en al het water in. En zo vliegt de tijd. Letterlijk.

Adiós!

Jako