BLog

Nieuwste boven.


Blog 2 | Stay strong



Geduld is een schone zaak, luidt het spreekwoord. Het is dan ook bijna zo ver en m’n geduld is goed op de proef gesteld. Nog een enkele dag en de tralies springen open en geven de bewakers hun fiot om me vrij te laten. Vrij. Eindelijk vrij. Wat zal ik springen zeg. En dan niet hopen dat ze zeeziek worden hier.

Nee hoor, het is maar gekheid. Zwaar overdreven zelfs. Er wordt namelijk fantastisch voor me gezorgd. Zo goed dat men me pas nog moest attenderen op het feit dat dit niet voor altijd is, maar alleen tijdens de 14 dagen quarantaine. Je zou je haast veronderstellen dat je in een hotel midden in de Caribbean’s zit. Zeker als je naar buiten kijkt en de vissen in grote getalen het schip ziet passeren. Maar goed, genoeg gedroomd. Nu terug naar de werkelijkheid.

Het is hier prima vertoeven en ik hou me gelukkig ook prima bezig. Naast de gebruikelijke maaltijden, vaatwas- en schoonmaakpraktijken bleek het toch wel nodig om m’n Engelse spreek- en schrijfvaardigheden wat op te krikken gezien het feit dat Engels niet mijn meest favoriete vak was op school. Om een goed gesprek te kunnen voeren is het toch wel belangrijk om een dusdanig niveau Engels te spreken, dat je in ieder geval begrijpt wat er gezegd wordt èn je binnen acceptabele tijd een antwoord weet te formuleren. Best uitdagend soms.

Maar ach, als je maar wat zegt is het al snel goed. Hoe je het dan zegt maakt niet zo gek veel uit. En ga andersom maar eens leren aan een Engelssprekende hoe je je naam uitspreekt. Werkelijk alles wordt hier verbouwd. Vooral namen met een G of een J. Gerrit wordt Djerret, Jako wordt Djakko en Marianne wordt Merryenny. En het meest idiote is het moment dat je jezelf erop betrapt dat je er net zo hard aan mee doet; Hi, my name is Djakko, nice to meet you! Maar goed, aardappel in je keel stoppen en praten maar. Moet goedkomen.

En dan, niet te vergeten, ons uurtje om te ‘luchten’. Tweemaal daags op gezette tijden, met onze selecte groep mede-gevangenen èn op een vastgestelde plaats namelijk op het bovenste dek. En daar lopen we dan, op die enkele vierkante meters. Paraderend over het dek al turend naar de mooie luchten, de opkomende zon en de altijd bewegende golven. Pratend over alle dingen die je bezighouden en vragend naar de beweegredenen om naar het schip te komen. Ieder met zijn of haar verhaal, fantastisch. Ronde na ronde lopen we dan. Ooit rekende er iemand uit dat we na tweemaal een uur ‘dek lopen’ toch wel zo’n zeven-en-een-halve kilometer afstand afgelegd zouden hebben. Kan slechter. En altijd rechtsom. Degenen die dat niet doen zijn òf nieuw, òf het zijn Britten. Die hebben namelijk nog weleens de neiging om precies andersom te gaan lopen. Ach ja, aard van het beestje zullen we maar zeggen.

En dan de toekomst. Morgen hoop ik vrijgelaten te worden, eindelijk, vrij man. Dat betekent dus het schip verkennen, het dock op mogen, m’n eerste was ooit te mogen draaien (help, hoe moet dat?!) en niet meer elk oppervlak te hoeven desinfecteren dat ik heb aangeraakt. Wat zal dat fantastisch zijn. Het betekent ook verhuizen naar een andere kamer, meer mensen leren kennen en zelf de grootte van mijn portie eten te kunnen bepalen. Want als er een flinke Amerikaan aan de opscheplepel staat, berg je dan maar.

Verder is bekend geworden dat we hoogstwaarschijnlijk 4 januari gaan varen naar een eilandje verder (of terug?), namelijk naar Gran Canaria om bij een scheepswerf de grootste onderhoudsklussen uit te gaan voeren. Hier kijkt de crew erg naar uit, gezien we tevens hopen op wat minder beperkingen wat betreft het verlaten van het schip en de haven zodat er ook wat meer aan de nodige ontspanning gedacht kan worden.

Vrij uit quarantaine betekent ook deelnemen aan de community aan boord, inclusief de meetings op maandagochtend, donderdagavond en de kerkdienst op zondag. Genoeg om naar uit te kijken dus.

En tot slot. Het uitzicht is nog even mooi, de oceaan even diep en de zonsondergang is nog steeds indrukwekkend. De bergen staan er ook nog, gelukkig maar. De bergen, dat is waar we ons oog op slaan, als we ons afvragen waar onze Hulp vandaan komt. Van die God Die hemel en aarde gemaakt heeft, zoals dat besef altijd weer doorklinkt op elke hoek van dit genade-schip. Met hoop op zegen.

Gracias,

Djakko

p.s. Dank voor alle berichten, foto's, belletjes, luchtpost en opnames die me toekomen via de satellieten, uw meeleven en gebed is verrassend. Geweldig!

Tip: Klik op de vetgedrukte woorden voor een bewegende impressie!